Protected by Copyscape Original Content Checker

martes, 19 de julio de 2011

El porque de nuestro porque.

Una vez te pregunte que harías si yo me muriese. Tu contestación fue fácil : "Mataría al culpable".
Al pasar el tiempo, me dí cuenta que cuando una persona esta tan convencida de hacer algo, es porque hay una unión fuerte. Pero entre nosotros no hay ninguna unión. Me dí cuenta que yo sí que moriría por ti. Pero tu no harías lo mismo.
Sé que te preguntas millones de cosas, o quizás no. Dicen que normalmente a las personas que más queremos evitamos tenerlas cerca, y creemos que alejándolas de nosotros estarán mejor.
Quizás a ti te vale, mirar en mi facebook de vez en cuando, y saber que todo va bien, o que voy tirando. Pero a mi no me vale. Me dijiste que lo dabas todo por mi, pero aun no has empezado. Lo único que empezaste fue a ultilizarme. A convencerme de que era lo mejor, para hacer lo que siempre haces. Marcharte.
No se si con ella, pero ahora mismo, yo me he cansado de estar.
Cuantas veces he estado, sin razón alguna. Porque necesitabas que yo estuviera ahí. En los peores y mejores momentos. Poca gente ha estado ahí. Y poca lo estará.

Sin duda alguna, eres la mejor persona que he encontrado en esta vida. La persona en la que siempre he confiado plenamente en todo. Y como no, cuando te necesite estuviste.
Pero también eres la persona que más daño me ha hecho.
Y ya no quiero tolerar esto.

Esta vez, me marcho para no volver.

jueves, 14 de julio de 2011

Valeria

Esta es una de las fotos que le tome a mi amiga Valeria. El resultado es este. La verdad es que ese día sus ojos destacaban mucho. Digamos que era por culpa del amor :)

Mi rincon

miércoles, 13 de julio de 2011

A veces tendemos a tener más lejos a las personas que queremos. Las excluimos de nuestra vida, sin saber bien por qué, con la intención de que estén lejos. Pero en realidad no queremos eso.

En realidad no quería perderte. Quería seguir viéndote cada mañana al  lado de la cama. Necesitaba esos besos. No quería perderte, pero te perdí. Hable mas de la cuenta y me abandonaste. A veces tengo dudas si en realidad me quisiste de verdad. O que no te daba, o que te di de mas.. No lo sé.

Hoy no estoy compartiendo contigo una sonrisa. Cada vez, siento que cuanto más avanzamos, más pasos damos a que el olvido juegue la suya.

Sé que nunca te lo he dicho, quizás sea orgullo. Pero te amo, te quiero como a nadie te he querido. Sabes? Me caeré 1000 veces, pero me levantare 1001. Estaré a tu lado siempre que te falte alguien. Si, siempre podrás contar conmigo. Siempre estaré a tu lado. Pero ahora es mejor que me marche, y que aprenda a sanar mis heridas. A que alguien también este a mi lado. Que alguien me de, lo que necesito. Que alguien me de eso que tu no me puedes dar. Amor.

Miedo

No sabia que me iba a encontrar con el más veces. Pero ya parecia una cita constante. Habiamos pasado del postre a la cama.

martes, 21 de junio de 2011

Agárrate con fuerza, y disfrutemos del camino.

Nunca me he sentido tan llena, tan feliz. Y es que has conseguido algo que nadie se ha visto capaz a conseguir.
Prometo besarte todas las noches, acariciarte debajo de la noche estrellada. Darte los abrazos que no te he dado. Y sobretodo prometo amarte como nadie se ha dispuesto hacer. Amarte plenamente.
Gracias por aparecer en mi camino, gracias. de veras porque gracias a ti soy la persona más feliz del mundo.

Agárrate con fuerza y disfrutemos del camino.

domingo, 19 de junio de 2011


De repente llega el día menos pensando, en el que conoces a una persona que cambiara el rumbo de tu vida. Yo antes de conocerle, era un saco de huesos. Alguien que se comprometía a seguir con su rutina. Cuando lo vi despeinado, esperando a el tiempo, supe que en ese momento, yo estaría contándote esto. Mi vida cambio, en sí, la cambio el. Una sola mirada de picardia, y ganas de saborear que era el amor, pudo con todo. Descubrí el sentido que tenían los días, el sentido de poder aprovecharlos agarrada a su espalda. Deje todo para empezar un vacío con el. Lo fuimos llenando de noches, de besos, y de amor, mucho amor. De ese vacío se lleno un todo. Un todo fuerte e imposible de romper. Ese todo simplemente eramos nosotros, ni mas ni menos, dos personas que no habían potenciado algo que se les daba bien, amarse.

domingo, 5 de junio de 2011

Una mirada vale más que mil palabras

La meva petita

Estimada petita:
Com et trobo a faltar. I que llarg es fa el temps si no estas al voltant.
Aquest mesos, he perdut el control. Sé que no t'agradara totes les coses que escoltaras que he fet. Pero se que en el fons entendras que tot ho he fet, de fet, perque no trobava una bona direcció.
He deixat moltes coses de banda. I saps que? Tenias rao, amb el temps tot es veu mes clarament. Nose perque m'angoixo tant. Vaig recuperar tot el que habia perdut. Suposo que ficaras les teves cares de impacte quan t'anadonis de lo gran que estic. Ara estic amb algú i l'estimo bastant. Sé que mai es suficient, pero creu-me que aquest cop se de que parlo. Vaig fer tot el que volia fer, sense pensar en ningu, en res ni consequencies. Potser m'enpenedeixo, pero ho vaig passar molt bé. Hem perdut massa temps i les meves experiencies de primera no he pogut explicarte-les. La euforia amb el temps es perd, i ara hi han molts kilometres que potser ens separen.
No sé que es de tu, pero se que molta gent t'estima i esta en les caigudes més fortes al teu costat. Jo ho estic, més lluny, pero mai m'he anat. Com es el nostre dit " Si vas marxar amb mi, segueixes amb mi".

Cuidat molt pichurra

Sharona

jueves, 2 de junio de 2011

Siempre pasa lo mismo, durante un par de semanas nos damos lo mejor de nosotros. Hasta que uno de los dos decide irse, y cuando se va, se va sin avisar. Y el otro se queda contemplando la vida, sin hacer nada. Orgullo dicen... yo solo creo que es "repetitivo".