Sentí las lágrimas, ácidas y anhelantes, deseaban salir de mis ojos para que aceptara de una puñetera vez que estaba completamente sola. Él se había ido, ni siquiera sé o recuerdo cuanto tiempo hace de eso, pero se marchó y ahora solo queda un vacío, un triste recuerdo que me destroza y que duele cada día un poco más. Ya no quedaban amigas a las que llamar, sitio al que regresar o hombro en el que llorar, ya no quedaba nadie porque cuando le entregas tu vida entera a una persona y ésta se va para no volver, solo quedas tú y tu más profunda pena.
sábado, 17 de octubre de 2009
Sentí las lágrimas, ácidas y anhelantes, deseaban salir de mis ojos para que aceptara de una puñetera vez que estaba completamente sola. Él se había ido, ni siquiera sé o recuerdo cuanto tiempo hace de eso, pero se marchó y ahora solo queda un vacío, un triste recuerdo que me destroza y que duele cada día un poco más. Ya no quedaban amigas a las que llamar, sitio al que regresar o hombro en el que llorar, ya no quedaba nadie porque cuando le entregas tu vida entera a una persona y ésta se va para no volver, solo quedas tú y tu más profunda pena.
jueves, 15 de octubre de 2009
Se'm cau el món damunt,sempre repeteixo el mateix,però aquesta vegada ja no aguanto mes amb aquesta angoixa.És tan difícil conviure amb això.Veurel al dia a dia pels passadissos de l'institut...I ni tan sols poder dir-li que l'estimo i que estic aquí sol per ell.Però,Perquè no ho faig? Reconec que és la primera persona que quan m'acosto el meu cor s'accelera i la meva ment es queda en blanc.Amb dono vergonya.Sempre m'acosto molt convençuda del que li vaig a dir,i després començo a quequejar..o a fixar-me en els seus ulls i gesticulacions.Bueno..a part que sempre ve ella i se m'avança.Però ahir..El vaig acompanyar fins a casa i vem començar a parlar i parlar..que quan em vaig adonar ja havíem arribat a casa seva.La meva mirada es va entristir i se que ho va notar..Quan m'anava,amb va cridar:Tens alguna cosa que fer?,perquè no et quedes? El meu cor es va accelerar i vaig tornar ràpidament.Em va somriure,i em va dir que des de la seva casa es veien unes vistes genials de la ciutat.Vaig pujar convençuda,i tenia raó.Des de allà Barcelona es veia tan bonica.Mentre jo observava la ciutat,ell va treure la seva guitarra.Va començar a tocar cançons,i quan de cop i volta els seus dits van començar a tocar unes notes molt conegudes per a mi.Clar!Era "Kantamelade",em vaig emocionar molt,era la meva cançó preferida! Però per a més perfecte just en aquell moment va passar una estel fugaç,rapidament em va agafar de la mà i em va dir: Afanyat!,has de demanar un desig.Vaig tancar els ulls ràpidament i de cop i volta vaig notar que els seus llavis s'apropaven als meus..Mai vaig pensar que una estel fugaç complís tan ràpid alguna cosa tan desitjada fa temps.Va ser una nit perfecte. Un petó estimat diari, Sharon
martes, 13 de octubre de 2009
Si,el consigio lo que mis amigos tardaron meses en conseguir,lo que yo misma me creí que era una meta imposible.El echo de que hizo que yo dejara parte de mi vida atrás,lo hizo aún mas importante.Pero,el no esta aquí.Y es aquí otra vez donde se repite mi historia,donde vuelvo a estar como meses atrás.Y me siento como un punto en un simple hoja en blanco.Yo siempre soy la que espera meses y meses para estar locamente enamorada de alguien,y esta vez me he equivocado.Siempre quise seguir con las leyes,con "lo que siempre solía hacer".Pero es que no me doy cuenta que en la vida hay que ir que hay que ir cambiando,hacer lo que realmente quieres,no lo que debes.Porque si siempre se hace lo mismo empezara la rutina,todo se volverá monótono. Y yo no quiero eso,claro que no. Pero aquí me rindo,y aquí dejo una historia inacabada.Os prometo que he echo lo posible para volver a empezar,o quizás aún puedo hacer mas..pero mis fuerzas se agotaron.
domingo, 11 de octubre de 2009
El no entendía porque,porque siempre mi cara mostraba esa tristeza.Esa tristeza que intentaba ocultar con gafas grandes y oscuras,haciendo que mi pelo cubriera parte de mi cara.El cada día intentaba mejorarme, pensó que con palabras bonitas yo me animaría a seguir con aquella "chica" que deje atrás,esa chica era yo.Pero no,solo creo una ilusión,me acabe enamorando de el.Cada vez sentía que nos parecíamos mas,pero los dos sentíamos que eramos un estorbo para el mundo incluso para nosotros mismos.Siempre me he reído de esas películas de enamorados que cuando pasan por al lado del otro se quedan sin aliento,porfavor,¡que drama!Pues si,tienen toda la razon.Cada vez que me cruzaba con el me quedaba sin palabras,me forzaba la sonrisa..Cuando me abrazava era como cuando volcamos un vaso y todo se empapa.Pues sus brazos era mi escondite,por unos momentos me olvidaba que estaba en el colegio,y pensaba en esos campos verdes,con margaritas,el,yo y su guitarra.Pero poco a poco nuestra luz se apago..y cuando abro los ojos solo puedo ver un rayo de luz,pero ni siquiera llega a mis ojos..
